Gearchiveerd onder: poëzie
Voor alle Marilyns van Andy Warhol
Keer op keer ben je gedrukt achter het raster
met je pigmentpixels uit een schoonheidstube
en je door de hairbrush geklitte stroken,
met fineliner langs je poppenoogleden
en een markerstip voor je moedervlek.
Veelvuldig heb je willen wegvloeien. Je lippen
stal je uit een blik tomatensoep.
Beken me! Was het Campbell of Heinz?
Om de print wijzigde je van modieuze vermomming,
wisselde je van Elvive lak, omdat je het zo waard was.
Vreesde je net als ik te hangen en bleef daarom
uiteindelijk je uitdrukking dezelfde, een plaatje?
Los gepind van elke plastische moraal
werd je geboren aan de lopende band
door machinale reproductie in the Factory
uit de baarmoeder van de popindustrie.
Je vermenigvuldigde tot verzadiging,
tot je gezicht azuurblauw werd gestempeld,
tot paarse spikkels gouache drukten door het doek,
tot je grijpen moest naar een andere verslaving
(appelgroene acryl, citroengele amfetamines…),
tot je leven voor eeuwig bleef kleven in litho en lithium.
Al ben je postuum gestold binnen lijstjes,
je geeft nog steeds af. Ook ik
draag soms een pruik, een museaal masker
met verve voor dat vluchtig Warholiaans kwartiertje.
Geef een reactie tot nu toe
Een reactie plaatsen
